( پاييز رفت ، من ۲۶ ساله شدم ، بي هيچ احساسي ، بدون هيچ آرزويي ... )

اشکم که ز غم سرشته باران

چندیست "اسیر دست اویم"

بر لوح دلم نوشته باران!

باران! دل من چو راز دارد،

از او طلب نیاز دارد،

آن ماه سفر کرده ی دیروز،

مرغیست خموش و ناز دارد.

باران به دلم غمی نشسته

من بال و پرم. ولی شکسته!

باران مه من چه حال دارد؟؟؟

این دل ز تو هم سوال دارد!

باران برِ من ببار باران

از او خبری بیار باران

آه ای دل ناصبور، صبری

آرام بمان، قرار قدری...

وحشت از غصه که نه ، ترس ما خاتمه هاست

ترس بیهوده نداریم ، صحبت از خاطره هاست

صحبت از کشتن ناخواسته ی عاطفه هاست

کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست

گله از دست کسی نیست

مقصر دل دیوانه ی ماست
 

 کاش می دانستی

بعداز آن دعوت زیبا به ملاقات خودت

من چه حالی بودم!

خبر دعوت دیدارت چونکه از راه رسید

 من سراسیمه به دل بانگ زدم

آفرین قلب صبور

زود برخیز عزیز

جامه تنگ در آر

وسراپا به سپیدی تو درآ.

وبه چشمم گفتم:

باورت می شود ای چشم به ره مانده خیس؟

که پس از این همه مدت ز تو دعوت شده است!

چشم خندید و به اشک گفت برو

بعداز این دعوت زیبا به ملاقات نگاه.

 و به دستان رهایم گفتم:

 کف بر هم بزنید

هر چه غم بود گذشت.

 دیگر اندیشه لرزش به خود راه مده!

 وقت ان است که آن دست محبت ز تو یادی بكند

 خاطرم راگفتم:

 زودتر راه بیفت

 هر چه باشد بلد راه تویی.

 ما که یک عمر در این خانه نشستیم تو تنها رفتی

 بغض در راه گلو گفت:

 مرحمت کم نشود

 گوییا بامن بنشسته دگر کاری نیست.

 جای ماندن چو دگر نیست از این جا بروم

 پنجه از مو بدرآورده به آن شانه زدم

 و به لبها گفتم:

 خنده ات را بردار

 دست در دست تبسم بگذار

و نبینم دیگر

که تو برچیده و خاموش به کنجی باشی

 مژده دادم به نگاهم گفتم:

نذر دیدار قبول افتادست

 ومبارک بادت

 وصل تو با برق نگاه

 و تپش های دلم را گفتم:

اندکی آهسته

 آبرویم نبری

 پایکوبی ز چه برپا کردی

نفسم را گفتم:

جان من تو دگر بند نیا

 اشک شوقی آمد

تاری جام دو چشمم بگرفت

و به پلکم فرمود:

 همچو دستمال حریر بنشان برق نگاه

پای در راه شدم

 دل به عقلم می گفت:

 من نگفتم به تو آخر که سحر خواهد شد

 هی تو اندیشیدی که چه باید بکنی

 من به تو می گفتم: او مرا خواهد خواند

 و مرا خواهد دید

 عقل به آرامی گفت:

 من چه می دانستم

 من گمان می کردم

 دیدنش ممکن نیست

و نمی دانستم

بین من با دل او صحبت صد پیوند است

 سینه فریاد کشید:

حرف از غصه و اندیشه بس است

 به ملاقات بیندیش و نشاط

 آخر ای پای عزیز

 قدمت را قربان

 تندتر راه برو

 طاقتم طاق شده

 چشمم برق می زد /اشک بر گونه نوازش می کرد/لب به لبخند تبسم میكرد /دست بر هم میخورد  

 مرغ قلبم با شوق سر به دیوار قفس می كوبید

 عقل شرمنده به آرامی گفت:

 راه را گم نکنید

 خاطرم خنده به لب گفت نترس

 نگران هیچ مباش

 سفر منزل دوست کار هر روز من است

 عقل پرسید :؟

 دست خالی که بد است

 کاشکی...

 سینه خندید و بگفت:

دست خالی ز چه روی !؟

 این همه هدیه کجا چیزی نیست!

 چشم را گریه شوق

قلب را عشق بزرگ

 روح را شوق وصال

 لب پر از ذکر حبیب 

خاطر آكنده ياد

اما من چه ميدانستم كه تو دوباره به هواي هوسي آمده اي

وبراي دو سه روز

من چه ميدانستم / كاش ميدانستي 

به توحسوديـم ميشه, چقدرخوب دستاتو به فاصله عادت دادی , پاهاتو به رفتن های

دور , لبهاتو به سکوت و خاطره هاتو به فراموشي , به تو حسوديـم ميشه, تو که به داشتن

قلب سنگی عادت کردی

پاییزی خواهد آمد،باد خاطرات مقدس من را برگ برگ خواهد کرد و تو.... در اوج لبخندها به

گذشته حسادت میکنی

( حالا ديگه مطمئنم دفنت كردم براي هميشه )

می دانی شیما

امروز خیلی به پروانگی ها نزدیک شدی

خیلی به بوسه های تب دار اقاقی ها

خیلی به امید بنفش بنفشه ها

و خیلی به وهم نارنجی گیتار

ولی هنوز هم به اندازه ی یک آسمان

با مرد پاییزی ات فاصله داری

و لب خشک و رنگ پریده جدایی و فاصله

لبهای سرخ و شیشه ای تو را نوازش می کند

نیستی دارم دق میکنم نیستی دارم میپوسم

عکساتو من دونه دونه برمیدارم میبوسم

پیرهن یادگاریتو هرشب دارم بو میکنم

برای برگشتن تو به آسمون رو میکنم

ازخدا میخوام دوباره تورو ببینم روبروم

قسم به اشک حسرتم فقط همینه آرزوم

یه عالمه گل میارم همه روپرپرمیکنم

هرشب دارم همینجوری باتنهاییم سرمیکنم

تموم اشکام هدیه ی نبودنت کنارمن

نمیدونی چی میگذره به قلب بی قرارمن

وای که چقدرسخته برام ثانیه ها بدون تو

دلم میخواد باز ببینم چشمای مهربون تو

نیستی دارم دق میکنم نیستی دارم میپوسم

عکساتو من دونه دونه برمیدارم میبوسم

 ( شاید هیچ وقت این مطلب رو نبینی اما من همیشه به یادتم ... تولدت مبارک )